ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Τα Πανεπιστήμια που εμείς οραματιζόμαστε, δεν έχουν ανάγκη τις επιχειρήσεις για να παράγουν έρευνα και να προσφέρουν στην κοινωνία ολοκληρωμένους νέους με επιστημονική και κοινωνική συνείδηση. Αντίθετα πιστεύουμε ότι οι επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου και η επιχειρηματική λογική στην εκπαίδευση υποσκάπτουν αυτό το όραμα. Μπροστά στα διαρκώς οξυνόμενα προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά ο νέος μέχρι να αποφοιτήσει από τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και το μέλλον της γενιάς μας να διαγράφεται δυσοίωνο, η μόνη απάντηση είναι η αγωνιστική αντίσταση κόντρα σε τέτοιες αντιλαϊκές και αντιφοιτητικές οδηγίες της ΕΕ.
Από το τέλος της δεκαετίας του ’90, παρατηρείται και εξελίσσεται μια έντονη επίθεση στην εκπαίδευση που επεκτείνει τη σφαίρα του ιδιωτικού τομέα και μετατρέπει την παιδεία από δημόσιο αγαθό σε εμπόρευμα. Η Διαδικασία της Μπολόνιας αποτελεί το βασικό εργαλείο για την προώθηση των αλλαγών στην εκπαίδευση. Ως προς τούτη την κατεύθυνση κινείται και το έργο που αφορά την «Ανάπτυξη και τη Λειτουργία Γραφείων Διασύνδεσης με τον Επιχειρηματικό Κόσμο στα Πανεπιστήμια» με στόχο την αποτελεσματικότερη επικοινωνία και συνεργασία μεταξύ πανεπιστημίων και επιχειρήσεων για τη διερεύνηση των αναγκών της κυπριακής βιομηχανίας με μεταφορά τεχνογνωσίας. Στα πιο πάνω πλαίσια, εντάσσεται και η υλοποίηση του ευρωπαϊκού προγράμματος Inenter στο Παν. Κύπρου.
Τρανταχτό παράδειγμα για το Πανεπιστήμιο Κύπρου αποτελεί η δημιουργία του κτηρίου «κοινωνικών» δραστηριοτήτων (ΚΚΔ) όπου αποτελεί πιστή εφαρμογή της διαδικασίας της Μπολόνιας για εισαγωγή επιχειρήσεων ιδιωτικού δικαίου στους χώρους του Δημοσίου Πανεπιστημίου. Μπορεί να ξεπροβάλει ως μια καινοτομία που θα επιλύσει πολλά από τα προβλήματα των φοιτητών και θα τους χαρίσει ψυχαγωγία, αλλά η πραγματικότητα κρύβεται πίσω από τις φανταχτερές ταμπέλλες. Το ΚΚΔ, κάθε άλλο από κοινωνική δραστηριότητα θα προσφέρει, αφού από τη μια ανοίγει το δρόμο για εισαγωγή των ιδιωτικών επιχειρήσεων με ότι αυτό συνεπάγεται και από την άλλη δεν καλύπτει τις ανάγκες της φοιτητικής κοινότητας, δηλαδή της κοινωνικές ανάγκες των φοιτητών που είναι πάνω από όλα το δικαίωμα στην ολοκληρωμένη μόρφωση με πρόσβαση στις βιβλιοθήκες, την έρευνα (όχι την φτιαγμένη) και την δημιουργική δραστηριότητα.